σε παρακολουθώ κάθε Κυριακή, όπως και τόσοι άλλοι αναγνώστες σου, που θεωρούν την δημοκρατία αξεχώριστη από το σοσιαλισμό. Φαίνεται όμως ότι ορισμένοι κριτικάρουν τις γραφειοκρατικές διαστρεβλώσεις του σοσιαλισμού για να στείλουν άλλα απαράδεχτα μηνύματα. Να μας πείσουν πως μαζί με το νερό πρέπει να πετάξουμε και το μωρό και ουσιαστικά να αποδεχτούμε την Pax Americana σαν το μοναδικό μέλλον της ανθρωπότητας. Στο φύλλο σας της περασμένης Κυριακής, 28 Μάρτη και με τίτλο «Ως πότε Βαλκάνιοι;», ο κ. Γιώργος Μητραλιάς ολισθαίνει, πιστεύω, σε αυτή την επικίνδυνη λογική με αποτέλεσμα να βλάπτεται το κύρος και η αξιοπιστία του δημοκρατικού σοσιαλιστικού κινήματος. Παρακαλώ δώστε μου την ευκαιρία να σχολιάσω τα γραφώμενα του κ. Μητραλιά και να προτείνω μια διαφορετική προσέγγιση στο ζήτημα της σημερινής βαλκανικής κρίσης.
Eνώ το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ υπό την ηγεσία των ΗΠΑ βομβαρδίζει ανηλεώς τη μικρή Σερβία για να αναγκάσει τον λαό της να υποταχθεί, ο κ. Μητραλιάς νομίζει πως νομιμοποιείται να τηρεί «ουδέτερη» στάση στο όνομα κάποιων «διεθνιστικών» υποχρεώσεών του απέναντι στο κίνημα των Αλβανών του Κόσοβο για αυτοδιάθεση και αποχωρισμό από την Σερβία. Πού βασίζει όμως την πεποίθησή του ότι πρόκειται πράγματι για χωριστικό κίνημα και όχι για υποκινούμενη από τους ιμπεριαλιστές ανταρσία, με στόχο τον παραπέρα διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας;
Είναι γνωστό, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του Κόσοβο ακολουθεί πολιτικά κόμματα με πολύ πιο μετριοπαθής θέσεις, αντίθετα στην απόσχιση και κυρίως αντίθετα στην στρατιωτική αναμέτρηση. Όπου υπάρχουν μειονότητες δεν είναι υποχρεωτικό να ξεσπούν και χωριστικά εθνικιστικά κινήματα. Στην Αλβανία η ελληνική μειονότητα ήταν αντικείμενο σκληρών καταπιέσεων από το καθεστώς του Χότζα και του Αλία. Αλλά μετά την κατάρρευση δεν είχαμε κανένα χωριστικό κίνημα, ένωσης με την Ελλάδα, αλλά ένα ήπιο κίνημα για τα δημοκρατικά δικαιώματα της μειονότητας.
Αν οι ελληνικές κυβερνήσεις προτρέπονταν από τους Δυτικούς επικυρίαρχους να δημιουργήσουν χωριστικό κίνημα στην Βόρειο Ήπειρο, θα μπορούσαν άνετα να το πετύχουν. Τι θα ήταν; Ένα γνήσιο κίνημα εθνικής αυτοδιάθεσης που έπρεπε να υποστηριχθεί; Ο ισχυρισμός ότι το κίνημα των Αλβανοφώνων προκλήθηκε από τις «καταπιέσεις» του Μιλόσεβις είναι πέρα για πέρα ψευδής.
Οι εθνικιστικές κινήσεις άρχισαν μετά τον θάνατο του Τίτο, το 1980, και πολύ πριν την διακυβέρνηση Μιλόσεβιτς στο τέλος της ίδιας δεκαετίας. Κάτω από τον Τίτο, οι Αλβανοί ζούσαν σε καθεστώς αυτονομίας. Το 1974 η σέρβικη Ομοσπονδία έγινε Συνομοσπονδία με παραχωρήσεις διευρυμένων δικαιωμάτων στις κυβερνήσεις του Κοσσυφοπέδιου, του Μαυροβούνιου και της Βοϊβοδίνας. Από το 1981 θύματα εθνικιστικών καταπιέσεων δεν ήταν οι Αλβανοί αλλά οι Σέρβοι και οι Μαυροβούνιοι οι οποίοι και υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν μαζικά το Κόσοβο. Ο Μιλόσεβιτς ήρθε στην εξουσία ακριβώς με την υπόσχεση να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Ακύρωσε την αυτονομία και κάλεσε τους Σέρβους και τους Μαυροβούνιους να επιστρέψουν εγγυώμενος την προστασία τους από ισχυρή παρουσία πολιτοφυλακής. Δεν υπήρχε κανένας πραγματικός λόγος να δημιουργηθεί ένα ακραίο εθνικιστικό κίνημα αμέσως μετά τον θάνατο του Τίτο. Και ότι ακολούθησε είναι μόνο αποτέλεσμα της πολιτικής των ΗΠΑ να διαλύσουν την Γιουγκοσλαβία σε ένα πλήθος αδύναμων και εξαρτημένων προτεκτοράτων.
Κάτι μπορούμε να διδαχτούμε και από το παράδειγμα της Τσεχοσλοβακίας που χωρίστηκε σε Τσεχία και Σλοβακία, παρά την θέληση του πληθυσμού, επειδή έτσι το ήθελε η μοναδική υπερδύναμη και οι μαριονέτες της στην Πράγα. Παρόλα αυτά, ο κ. Μητραλιάς επιμένει να κρατάει ίσες αποστάσεις μεταξύ ΝΑΤΟ και Σερβίας. Δηλώνει αποφασισμένος να «καταγγείλει ταυτόχρονα και εξίσου τον πλανητάρχη της Ουάσιγκτον και το μακελάρη του Βελιγραδίου, το βάρβαρο ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ και το γενοκτόνο καθεστώς Μιλόσεβιτς». Όμως και μόνο από τις εκφράσεις του, μπορείς εύκολα να διαγνώσεις το παθιασμένο μίσος να εκδηλώνεται μονομερώς εναντίον του «μακελάρη Μιλόσεβιτς» και του «γενοκτόνου καθεστώτος» του, που ως γνωστό διατηρεί αδιάρρηκτους τους δεσμούς με τις οικονομικές και πολιτικές δομές του Τιτοϊκού σοσιαλισμού.
Πέρα όμως από την ψυχολογική πλευρά που φανερώνει η δηλητηριώδης φρασεολογία, αποτελεί δύσοσμη υποκρισία αυτή η αδέκαστη, τάχα, κατανομή ευθυνών προς κάθε κατεύθυνση. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν μπορεί να υψωθεί πάνω από τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα, να τα κρίνει και να τα κατακρίνει «ταυτόχρονα και εξίσου». Εγώ ξέρω πως ανάμεσα στα στρατόπεδα κινούνται μερικές φορές οι κατάσκοποι των πολιορκητών για να πάρουν πληροφορίες σε βάρος των πολιορκούμενων ή να διεξάγουν εναντίον τους ψυχολογικό πόλεμο. Όταν το ΝΑΤΟ έχει την συντριπτική υπεροχή σε εφεδρείες, τεχνολογικό εξοπλισμό και οικονομικά μέσα, ο ουδέτερος και αφ' υψηλού ρόλος του τιμητή, ισοδυναμεί με ανοχή και συγκάλυψη του ισχυρού, έως ότου συντρίψει τον αδύναμο. Και ο Μητραλιάς είναι αρκετά νοήμων για να καταλαβαίνει ότι αυτή μόνο μπορεί να είναι η έννοια των ίσων αποστάσεων. Επιπλέον, να καταγγέλλεις «εξίσου και ταυτόχρονα» τις δύο πλευρές σημαίνει, να τις βάζεις στο ίδιο τσουβάλι: Τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ από την μια μεριά και μαζί τους την Σερβία.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στον κ. Μητραλιά την σχετική γνώμη του «Ακατονόμαστου»: «Να μη διακρίνεις τις χώρες που καταπιέζουν από αυτές που καταπιέζονται, είναι το ίδιο σαν να μην κάνεις διάκριση ανάμεσα σε μια εκμεταλλεύτρια τάξη και σε μια εκμεταλλευόμενη. Εκείνοι που τοποθετούν τον ιμπεριαλισμό και τις αποικιακές χώρες στο ίδιο επίπεδο, ανεξάρτητα από τις δημοκρατικές φράσεις που χρησιμοποιούν, για να συγκαλύψουν το γεγονός, δεν είναι παρά πράχτορες του ιμπεριαλισμού». (Τρότσκι: «Μικροαστοί δημοκράτες και ηθικολόγοι»). Ο κ. Μητραλιάς ανέθεσε στον εαυτό του ένα πολύ δύσκολο (όπως κι ο ίδιος ομολογεί) καθήκον: να υπερασπίζεται ταυτόχρονα Σέρβους και Κοσοβάρους!.. Διότι η «διεθνιστική αλληλεγγύη», λέει, δεν τεμαχίζεται, δεν κάνει διακρίσεις, δεν είναι επιλεκτική. Σε όλες τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, στους πολέμους και στους εμφυλίους πολέμους, τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα συγκροτούνται από ανθρώπινες υπάρξεις που έχουν πίσω τους οικογένειες, που αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, από αυτά που βασανίζουν καθημερινά τους πολίτες σε κάθε χώρα -προβλήματα που οξύνονται και πολλαπλασιάζονται στη διάρκεια μεγάλων κοινωνικών κρίσεων. Όμως το σύγχρονο κοινωνικό κίνημα δεν μπορεί να είναι αλληλέγγυο με όλα τα στρατόπεδα. Τα κριτήριά του είναι πολιτικά και ταξικά. Δεν έχουν σχέση με την χριστιανική ηθικολογία και τον απολιτικό ανθρωπισμό.
Οι λαοί έχουν κυβερνήσεις με συγκεκριμένους ιστορικούς ρόλους και πολιτική. Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε αλληλέγγυοι ταυτόχρονα με όλες. Λόγου χάρη, με τον Μικάδο της Ιαπωνίας και τον Σουν Γιάτ Σεν ή τον Τσαγκ Κάϊ Σεκ της Κίνας, με τον Μουσολίνι της Ιταλίας και τον Χαϊλέ Σιλασιέ της Αβησσυνίας, με τον Χίτλερ της Γερμανίας και τον Στάλιν της Ρωσίας. Η «διεθνιστική αλληλεγγύη» έχει ανατρεπτικό περιεχόμενο. Είναι υποστήριξη και αλληλεγγύη στις δυνάμεις που σήμερα αντιστέκονται στους συνασπισμένους ιμπεριαλιστές και στην νέα τάξη των πολυεθνικών εταιρειών. Και στο τέλος-τέλος δεν προσφέρει καλές υπηρεσίες και διεθνιστική αλληλεγγύη στους αλβανόφωνους Σέρβους πολίτες, όποιος συμπαρατάσσεται με τις μαριονέτες του Χόλμπουργκ και της Ολντμπράϊτ, τον λεγόμενο Απελευθερωτικό Στρατό του Κόσοβο, ο οποίος ήρθε από το πουθενά, εξοπλίζεται από την Δύση, μέσω του Μπερίσα και στο Ραμπουγιέ έκανε μόνο τον κομπάρσο στις διαπραγματεύσεις των Αμερικανών με την αντιπροσωπεία της Σερβίας. Αυτές οι μαριονέτες έδειξαν την πραγματική τους φύση καλώντας το ΝΑΤΟ να επέμβει και να βομβαρδίσει την ίδια τους την χώρα και ζητώντας ελευθερία κινήσεων για τους ΝΑΤΟϊκούς όχι μόνο στο Κόσοβο αλλά σε ολόκληρη την Σερβία.
Αλληλεγγύη σε αυτές τις μαριονέτες είναι αβάντα στους εγκληματίες του ΝΑΤΟ και προδοσία σε βάρος του αλβανόφωνου και του Σέρβικου λαού. Ο Μητραλιάς, ωστόσο, δεν κρύβει την αβανταδόρικη στάση του απέναντι στο ΝΑΤΟ. Βασιλικότερος του Βασιλέως, διαμαρτύρεται επειδή «το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και ολόκληρη η Δύση... αγνόησαν επιδειχτικά επί 11 χρόνια τα δεινά των Κοσοβάρων πριν δεήσουν (!) να «ενδιαφερθούν»... (με τον γνωστό τρόπο των βομβαρδισμών) μας λέει ο «διεθνιστής» Μητραλιάς!.. Και την λέξη «ενδιαφερθούν» την βάζει ο ίδιος σε εισαγωγικά γιατί το πραγματικό ενδιαφέρον θα ήταν η απαίτηση άμεσης απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου από την νέα Γιουγκοσλαβία...
Είναι εκπληκτικός, μετά από όλα αυτά, ο τρόπος με τον οποίο επιχειρεί ο Μητραλιάς να δικαιολογήσει, τα αδικαιολόγητα. Φτάνει στα όρια της παράνοιας, όπως το έχουν κάνει άλλωστε και οι συντάκτες του «Πριν». Ισχυρίζεται και αυτός, ότι οι βομβαρδισμοί γίνονται για το καλό του Μιλόσεβιτς! Ξεχνώντας ότι λίγο πριν διαμαρτύρονταν για την εντεκάχρονη ολιγωρία του ΝΑΤΟ! Γράφει επί λέξει: «Το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και ολάκερη η Δύση ενισχύουν τώρα για νιοστή φορά, τον διχτάτορα του Βελιγραδίου αδειάζοντας τις βόμβες τους πάνω στους δύσμοιρους (διπλά και τριπλά καταπιεσμένους) Σέρβους υπηκόους του». Ο ίδιος ισχυρισμός έχει διατυπωθεί από τους ίδιους «διεθνιστές», για την περιβόητη «καταιγίδα της ερήμου».
Οι πονετικοί αυτοί άνθρωποι, που δεν παρέλειψαν να εκφράσουν την συμπάθειά τους και για τον «δύσμοιρο» ιρακινό λαό, έλεγαν πως οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους ισοπέδωσαν (και συνεχίζουν) το Ιράκ, για να ενισχύσουν την εξουσία του Σαντάμ. Ήταν ένα «κόλπο» που δεν τους αφορούσε! Θα πρέπει, ίσως, να συγχαρούμε τον Μητραλιά για την μεγάλη του προσφορά στην επιστήμη της ιστορίας. Με την ερμηνευτική του μέθοδο τα ιστορικά γεγονότα, αποκαλύπτουν ένα νόημα που κανείς άλλος δεν είχε φανταστεί. Φαίνεται, πως οι Ναζί βομβάρδιζαν τις σοβιετικές πόλεις για να ενισχύσουν τον Στάλιν, οι Αμερικανοί τις γερμανικές πόλεις για να ενισχύσουν τον Χίτλερ και ούτω καθ' εξής. Να σημειωθεί, ότι η νέα ιστορική σχολή, στην οποία ανήκει και ο Μητραλιάς, δηλώνει σε κάθε ευκαιρία, την απέχθειά της προς τα «σενάρια», τις «αστυνομικές ιστορίες» και τις «απλουστεύσεις»!..
Στο τέλος, ο κ. Μητραλιάς σκέφτηκε να μας παρηγορήσει με το όραμα της Βαλκανικής Ομοσπονδίας. Χωρίς όμως να διευκρινίσει αν θα είναι σοσιαλιστική ή ΝΑΤΟϊκή. Ίσως γιατί ο σκοπός του ήταν μόνο να την χρησιμοποιήσει σαν καπάκι σε δοχείο με σκουπίδια. Πώς θα φτάσουμε στην Ομοσπονδία; Ο ίδιος ο Μητραλιάς και οι φίλοι του στο λεγόμενο «δίχτυο κινήσεων για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα», φαίνεται να θεωρούν προϋπόθεση την αποχώρηση του σέρβικου στρατού από το Κοσσυφοπέδιο. Το «δίχτυο» είχε αυτό το άθλιο σύνθημα γραμμένο στο πανό του κατά την τελευταία πορεία στην αμερικανική πρεσβεία. Τι θα γίνει αν φύγει ο σέρβικος στρατός; Δεν χρειάζονται ταλέντα προφήτη, για να προβλέψουμε πως τη θέση του θα πάρει το ΝΑΤΟ. Το Κόσοβο δεν θα γίνει ανεξάρτητο αλλά ένα ακόμα προτεκτοράτο των ΗΠΑ, όπως η Βοσνία, η Κροατία, η Σλοβενία και η Μακεδονία των Σκοπίων. Αυτό το καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά. Χωρίς αμφιβολία και ο Μητραλιάς. Παρ' όλα αυτά, μηρυκάζει όλα τα «επιχειρήματα» και τις ψευτιές της νέο-γκεμπελικής προπαγάνδας για να απαιτήσει, μαζί με τον Χόλμπουργκ αποχώρηση του σέρβικου στρατού. Τι να υποθέσουμε; Ίσως ο καταιγισμός των γεγονότων να του προκάλεσε (πολιτικά μιλώντας) κρανιο-εγκεφαλική αφασία. Ας ελπίσουμε ότι το θεραπευτήριο της πραγματικής ζωής, θα συνεφέρει τελικά τον ίδιο και τους φίλους του. Όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα, διότι συντρέχουν λόγοι σοβαρής ανησυχίας.
Αντίθετα, από ότι πιστεύουν ορισμένοι, και μεταξύ αυτών οι επιτελείς του ΝΑΤΟ, ο Μιλόσεβιτς, αυτή τη φορά δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Η Μόσχα είχε προειδοποιήσει τον Κλίντον αλλά δεν την άκουσαν. Για τους μεσοβέζους οπαδούς του «τρίτου δρόμου» οι καιροί δεν είναι μόνο δύσκολοι. Φοβάμαι πως θα γίνουν και επικίνδυνοι. Καθώς ο πόλεμος απλώνεται, δεν είναι φρόνιμο να στέκεσαι ανάμεσα στους εμπόλεμους και να «διαδηλώνεις την αλληλεγγύη σου και προς τα δυο στρατόπεδα». Πάντως, οι εργαζόμενοι της χώρας μας και ο ελληνικός λαός, στην συντριπτική του πλειοψηφία, δεν δυσκολεύθηκε καθόλου να διαλέξει στρατόπεδο. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Έχει πικρή πείρα από τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους συμμάχους τους. Αυτή μετράει. Όχι τα υποκριτικά ιδεολογήματα με τα οποία ο κ. Μητραλιάς στήνει το άλλοθί του. Τελειώνοντας, επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι η τυχοδιωκτική και εγκληματική επίθεση του ΝΑΤΟ έχει ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Κατά την γνώμη μου πλανώνται όσοι πιστεύουν ότι ο τεχνολογικός φασισμός είναι ακαταμάχητος και ότι σύντομα θα επιβάλλει τη σιδερένια του φτέρνα στη Σερβία. Οι ιμπεριαλιστές θα φύγουν από την Γιουγκοσλαβία με την ουρά στα σκέλια ή θα αντιμετωπίσουν ένα νέο Βιετνάμ στην καρδιά της Ευρώπης. Ότι κι αν συμβεί, η σέρβικη αντίσταση έχει πυροδοτήσει τις μπαρουτοαποθήκες των Βαλκανίων, της πρώην ΕΣΣΔ και ολόκληρης της Ευρώπης.
Δ. Τουμπάνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου